از درد دندون بد تره ؟

شاید این صفحه همان پنجرهء رویایی است
که من از شیشهء شفاف لغات
روی زیبای تو را می بینم

گاه تابیدن مهتاب حضورت و نسیمی که معطر به تو و شادابی است
می خورد بر تن این پنجره ی رویایی
واژه ها می خوانند، غزل مستی تو، شعر بیتابی من

ای صدایت پر از آرامش روح
و دلت آینهء پاک وجود
باورت هست که من
نغمهء وصل تو بر لب دارم؟

رفتنم نزدیک است
مرگ من نزدیک است
مرگ من سایه وار
از پس من زمین را می کاود
مرگ من هم آغوشم
در بستر بیداری می خندد
مرگ من در پشت پنجره
در انتظار رسیدن می گرید
مرگ من ساده است
مرگ من سرخ است
مرگ من سرد است
مرگ من سرمست از من
آواز رسیدن می خواند
مرگ من در میخانه قلبم
شراب حسرت می نوشد
مرگ من نزدیک است
مرگ من دست در دستم
کوچه ها را در انتظار رسیدن به کوچه ای بن بست
تا آخر زمین گردش می کند
مرگ من آواز چکاوک است
در کوچ زمستانی
مرگ من دشتی است
به وسعت ابدیت
مرگ من سراسر خون است
از فرق شکافته فرهاد
مرگ من نزدیک است
مرگ من از غروب خورشید سرخ است
مرگ من حسرت رسیدن است
مرگ من ابتدای ازل نیست
و انتهای ابدیت هم نخواهد بود
مرگ من تنفس ماهی است
در خفگی حوض
مرگ من ستاره ای است
در آسمان هفتم
مرگ من بر روی شانه ام
آواز هوسناکی در گوشم زمزمه گر است
مرگ من آغازی بر رسیدن بهار
در تمام اعصار تاریخ است
مرگ من کوچ پرستو نیست
مرگ من گریه شمع نیست
مرگ من بال پروانه نیست
که در شبهای انتظار با شعله شمعی بسوزد
مرگ من بید مجنون نیست
که با نسیمی از حسرت نگاهت بلرزد
مرگ من شیون ندارد
مرگ من شیرین است
اما هیچ فرهادی عاشق ندارد
مرگ من لیلی است
اما هیچ آواره مجنونی ندارد
مرگ من نزدیک است
مرگ من از پشت صبح پیداست
مرگ من در طلوع آسمان پیداست
مرگ من از پشت بال پروانه پیداست
مرگ من در آیینه چشمانم پیداست
در صدای جویبار پیداست
در صدای دریا پیداست
در سکوت کوه پیداست
در هاله ماه پیداست
مرگ من نزدیک است
مرگ من فرداست
فردایی که خورشیدش از ماه نور می گیرد
فردایی که گلهایش همه ستاره
می فهمم که آمدنش نزدیک است
می فهمم که حسرت چشمانش در چشمانم آبی است
می فهمم که با طلوع فردا
مرگ من نزدیک است

آنکه می گوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی ست که مهتابش را می جوید

کاش عشق را زبان سخن بود

توی خواب و توی رویا ،رو دلم تو پا گذاشتی

                                     اینجا تو بیداری اما دلمو تنها گذاشتی

         اومدی با اسب بالدار تو شبای بی ستاره

                                  اما پس چرا نگفتی که دلت دوستم نداره

         اومدی قدم گذاشتی تو به آرومی تو دنیام

                                به همون لطافتی که ،گم شدی تو خواب و رویام

          اومدی وقتی که شب بود ،تو به آرومی کنارم

                              ولی افسوس وقتی صبح شد من دیدم تو رو ندارم

           اومدی مثل کسی که می تونست ترانه باشه

                              واسه موندن من بهترین بهانه باشه

           اومدی شدی کسی که تا همیشه بهترینه

                            ولی افسوس که نموندی آخر قصه همینه

خانه ام  خالی  و  قلبم  باده نوش

کاسه چشمم  سبوی می فروش

کوزه ام خالی ! پی هر چشمه ایی

سوخت جانم! باز هم گویی خموش؟ 

عشق مرگ نيست زندگی است .

                         سخت نيست عين سادگی است .

                                        عشق عاشقانه های باد وگندم است .

   اولين پناهگاه کودکی آخرين پناهگاه آدم است.

                        زندگی زيباست حتی اگر کور باشی ،

                       خوش آهنگ است حتی اگر کر باشی ،

                       مسحور کننده است حتی اگر فلج باشی ،

                        اما بی ارزش است اگرثانيه ای عاشق نباشی !

اگر می دانستی دل ترک خورده ی من با ياد چشمان بارانی ات شکسته

 تر می شود هيچ گاه به من پشت نمی کردی اگر می بينی کسی به روی

 تو لبخند نمی زند علت را در لبان فرو بسته خودت جستجو کن.